biBLOGteca

Hansel e Gretel, menudo par de dous:

He, he, nenos, os nenos son todos uns mentirosos. A min antes encantábanme os nenos, peo non para comelos, senón para que viñesen á miña casa para que viñesen a comer ou para xogar, ao tres en caramelo, ao mikado (non, non é o da biblioteca se non os que se comen) ao xadrez chocolateado…

Ata que un día uns sinvergonzas malpensados topáronse comigo. Vin que estaban nos ósos e metínos na miña casa e ateigáronse de doces. Tiñan os dous unha cariña… estaban para comelos, e non como pon en todos os contos, “ía a conelos”.

Pasaron uns días e como eu encontrábame mal, díxenlle á nena que fregase, e ao neno que aínda estaba nos ósos, seguín a darlle de comer (iso é o único que aparece ben no conto) e aproveitando que era o meu aniversario prepareilles un banquete  para eles e nada de “fíxo un banquete con eles” como dí malintencionadamente o conto.

E sabedes como estes malpensados me agradeceron todo isto? Tirándome ao lume, menos mal que son unha bruxa, que se non non podería contar a verdade. E ademais colleron todo o diñeiro que tiña para mercar os doces.

Agora vos deixo, que teño a uns pobres esperándome na porta.

Un saúdo.

(Beatriz, club de escritura)

A madrastra de Brancaneves:

Era unha tarde tan bonita, cando de repente eu, a madrastra de Brancaneves estaba sentada na cadeira e o meu espello díxome que non era a máis fermosa.  Entón eu tranquilamente fun á porta de abaixo do castelo e busquei unha mazá.

Ía buscando a Brancaneves para felicitala pola súa fermosura, cando ela botouse a correr polo bosque e a perdín de vista. Volvín para atrás e de aí a media hora volvín a pasar polo bosque. Daquela cheguei a unha casa pequena e espreitei alí: vín a Brancaneves a facer a comida, entón entrei e deille a mazá, e ela caeu ao chan, e nese momento apareceron sete animais que me perseguiron.

Subín a unha montaña e caín dela, e morrín.

E eu que era inocente morrín, e ela, que finxiu estar desmaiada casouse cun príncipe e viviron felices.

(Patricia, club de escritura)

A versión de Úrsula:

Olá, vouvos contar a verdadeira historia, o que pasou de verdade coa Sereíña.

Eu desde pequena quixen ser cantante, pero tiña unha voz horrible, e ela quería ter pernas e, como eu son maga, viu a pedirme as pernas, pero eu non llas podía dar sen máis, así que fixemos un intercambio, eu dinlle as pernas e ela deume a voz.

Ademáis de por ser cantante, eu quería a voz porque namoreime dun chico rubio, alto, ollos azuis, e pensei que se tiña a súa voz, el tamén enamoraríase de min.

Pero non! aínda por riba de ter pernas vai ela e… consegue ao chico dos meus soños!

Rompeume o corazón, e prometinme que xamáis lle devolvería a voz, e aínda enriba de todo, puxéronme a min como a mala do conto, cando en verdade a rouba-homes e a racha-corazóns é ela.

(Sabela, club de escritura)

Pois si, despois de moito esperar pola chegada da nosa mascota, por fin xa a temos connosco. Foi difícil elixir cal dos deseños presentados sería a mellor mascota da biblioteca, pero ao final o xurado, despois de moito discutir, chegou á decisión de nomear mascota oficial da Biblioteca a este debuxo de Iovana de 5ºA.

Claro que agora temos outro problema, e é que non sabemos como lle chamar ao bechiño… así que animámovos a que lle poñades nome. Para iso podedes escribire un comentario a esta noticia ofrecendo o nome ou nomes que se vos ocorran. Entre os nomes que se presenten no blog, elixiremos finalmente o nome definitivo da nosa mascota, e xa poderemos usala en todos os acontecementos da Biblio.

O señor conselleiro de educación, o director xeral de política lingüística e o presidente da Xunta de Galicia demostran unha vez máis a súa excelencia acuñando un termo de grande interese, a MAIORÍA SILENCIOSA.

O que veñen dicir é que tod@s @s galeg@s que non fixeron folga (por traballar na hostelería por exemplo), que non acodiron a Santiago á manifestación (por ter un fillo na cama, por exemplo) son parte da maioría silenciosa que apoia as medidas do goberno.

Que doado asumir como seguidores das súas políticas a xentes que non se teñen manifestado. Se a característica principal dos silenciosos é a de non manifestar a súa opinión, como o presidente pode saber que o apoian? Será acaso que consultaron con Aramís Fuster e souberon das súas intencións secretas?

Manifestación a prol do galego

Os que si manifestamos a nosa opinión somos os profesionais do ensino, os pais e nais comprometidos co ensino d@s seus/súas fill@s, a Real Academia Galega, os sindicatos do ensino, as asociacións de renovación pedagóxica, as asociacións culturais, os editores, os centros concertados de Galicia… e tod@s dixemos claramente NON a un decreto que, a parte das súas carencias legais que lindan a inconstitucionalidade e incumpren a xurisprudencia dos máis altos tribunais españois,  pretende rachar unha certa harmonía que entre tod@s estabamos a por en marcha e que supón xa máis de 30 anos de traballo dos ENL.

Anxo Lorenzo, o artífice destas bases, e curiosamente un dos redactores do decreto que se pretende derrogar, dicía nunha entrevista á revista Tempos Novos  (nº 152, páx. 26) que “hai claramente na sociedade galega un sentir maioritario favorábel á promoción do galego, a que o galego teña un uso e unha presenza igualitaria respecto do castelán”. Como encaixa este sentir maioritario co apoio a este decreto que na práctica vai impedir aos nenos de entornos castelan falantes adquirir as competencias básicas na nosa lingua.

Saudamos, en fin, a eses militantes do Partido Popular que en Lalín, en Ourense, manifestan o seu apoio ao actual decreto, un decreto aprobado co consenso de todas as forzas políticas de Galicia e que demostra que esas maiorías silenciosas das que fala o señor presidente, están moi lonxe de estar de acordo con el.

Xoaquín Freixeiro

Naceu a nosa lingua espida

entre árbores, flores e auga,

na natureza salvaxe loura

das altas serras altivas,

nas teimudas montañas verdes,

tralo fondo val da miña terra.

Naceu no silencio da noite,

no agarimoso balbordo do río,

no muiñar suave do vento,

no escuro outono dourado,

na serea brancura do inverno.

Pariuna miña nai, Galicia

nun doce berce de escuma,

alá na veira do mar.

Medrou coma un áxil meniño

brando e fermoso, esperto

no colo destas terras bravas

sen dono, sen amo, sen fin.

Xentes chegaron de fóra

que a quixeron agachar.

Con lanzas, frechas e escudos,

nola quixeron roubar.

Con tormentos, ameazas e penas

quixérona, para sempre, amedrentar.

Escondeuse no fondo do río

e voou por riba das nubes.

Refuxiouse na alma das xentes

que a arrolaron ditosos

co seu doce melodioso cantar.

Capaces non foron teimudos

da nosa boca calar!

Resistiu a nosa lingua afouta,

nun monte Medulio sen fin,

como resistiran os nosos galegos

denantes que a Roma render.

E resiste agora, as traizóns

de todas aquelas bocas

que a queren… covardes,

para sempre enmudecer.

Se non renuncia a auga clara

ós seus cristalinos mananciais,

nin o vento suave do leste

ó seu axitado mar…

se non deixa o claro día

ó seu afastado relucente sol,

se non renuncia a pálida lúa

á súa misteriosa enfeitizada noite…

Como podes ti a túa lingua ignorar?

Como poden as nosas xentes

noutra lingua cantar,

e noutro idioma soñar?

Como pode o teu corazón

noutras verbas amar?

Como poden as nosas palabras

en linguas estrañas chorar?

Quen ó seu sangue despreza,

non quere a quen foi o seu pai.

Quen a súa lingua non quere

despreza á súa terra nai.

E, quen dela, decote, renega…

galego non se pode chamar!

A Real Academia Galega ven de emitir o seu informe sobre o decreto que a Xunta de Galicia quere aprobar rachando unha traxectoria de incremento do uso do idioma dende os primeiros gobernos autonómicos.

A Academia propón unha solución tras a súa demoledora análise das bases do decreto:

15.2. A Academia aproba, en cambio, que, sendo Bases, se abra un diálogo franco con vontade de concordia definitiva, porque a sociedade está cansa da duración das discordias lingüísticas e de que toda melloría do enfermo pareza perigosa. Tódalas forzas políticas deberían facer un esforzo de pacificación e construír un diálogo sobre bases que garantan a plena normalización do galego e a plena competencia oral e escrita ao final de cada ciclo nas dúas (ou tres) linguas. É cuestión de vontade política. ¿Sobre qué bases concordar? Cando se perden de vista dúas persoas que camiñaban xuntas, o mellor é sempre volver ao último punto no que estiveron xuntas. Se se di que o Decreto vixente rompeu o consenso, vólvase ao último punto no que houbo concordia: a tarde do 21.9.2004 na aprobación unánime do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega. Non hai razón para ir máis atrás, porque sería renegar daquel día e daquel histórico consenso.

Remata a academia dicindo:

A lingua é de todos e por iso a concordia é posible. É desexable. É necesaria.

Podedes ler este informe completo aquí

Dos compañeiros da Biblioteca do Ceip Frián de Teis recollemos esta presentación, baseada na tradución de Adelia Troncoso dun traballo dos Servizos Lingüísticos das Universidades de Catalunya.
Máis que nunca, hoxe, día no que a Real Academia da Lingua está a decir claramente NON ao decreto co que se pretende minimizar a presenza da nosa lingua no ensino rachando cunha traxectoria normalizadora levada polos gobernos galegos dende hai 20 anos, tod@s debemos ser máis respectuosos cos idiomas, rexeitando os intentos uniformadores que pretenden facer desaparecer do mapa ás linguas que son o maior expoñente da cultura humana.

Decálogo para ser lingüísticamente sostibles

Estamos a descubrir que as nosas tradicións, son  moi ricas e variadas. Moitas veces, con ese aquel de outoodio que en moitas ocasións nos ataca, pensamos que carecemos de raíces… e non, todo o contrario, o que nos pasa é que non somos quen de ollar cara nós mesmos.

A TV produce unha extraña afeción óptica, eslúenos o que temos máis preto e tomamos como paradigma de usos e costumes os dos personaxes das series americanas… como se non habiamos ter esquecidos os calacús do Samaín cegados polo Halloween das  series de risas enlatadas que exportan dende os USA.

Hoxe estamos a recuperar a figura do apalpador como un dos persoanaxes  claves da época do Nadal.

Así que xa sabedes, preparade as barriguiñas que logo ven o apalpador…

Os días de clase remataron este ano cunha potente nevarada que nos impediu realizar o festival de Nadal, no que tanto se tiña traballado.

Aí van obras de teatro, panxoliñas, “carols”, monólogos… se cadra á volta das vacacións facemos un festival do nadal, cando menos para ver nós os traballos preparados.

Pero cando menos a nevarada deixounos imaxes tan fermosas coma esta do colexio todo branquiño.

Feliz ano e Bo Nadal a  

O club de escritura do profe David xa comeza a facer os seus traballos,  así que aproveitamos a entrega das súas creacións para facer un primeiro “post” con estas interesantes poesías. Desfrutádeas!!

Dín por aí que estes días

que veu un novo neno, chamado Matías

e os animais andan asustados

porque van os cazadores polos prados.

Corren as persoas con présa

para que non se lles acaben os batidos de fresa

e os nenos e nenas moi contentos

e os seus pais moi atentos

Seica o Nadal trae Ledicia

porque veu a miña compañeira Alicia

e na terra florece o amor

mentras que no inferno terror

Se eu fose un Rei Mago

descontaminaría un lago

e todo o mundo enchería

de eterna alegría

Sería unha festa sen igual

porque non habería ningún mal

cando rematen éstas festas

meu avó regalará cestas

—————

Dín por aí que estes días

as noites son mais frías

e os animais andan asustados

porque caíu moita neve nos tellados

Corren as persoas con presa

para poñer a comida na mesa

e os nenos e nenas moi contentos

convencen aos seus pais con bos argumentos

Seica o Nadal trae Leticia

e deixa a un lado a avaricia

e na terra florece o amor

e os bicos teñen outro sabor

Se eu fose un Rei Mago

deixaría de facer o vago

e todo o mundo enchería

de moita alegría

Sería unha festa sen igual

que todos pasaran ben o Nadal

cando rematen éstas festas

outra vez de volta cos mestres e mestras