Moitas son as cousas que estamos a facer no colexio para conmemorar o día da Paz, e unha delas é a exposición de libros sobre a paz que temos no corredor da entrada á Biblioteca.

Pero por se alguén non se enterou aínda, colgamos no noso blogue estas recomendacións de libros para aprendermos a inutilidade do sofremento que causan as guerras, a necesidade de implicarnos na procura da paz, a importancia da acción solidaria…

Aprendamos a lermos en paz.

 
paz2012

Apenas botaba a andar este ano 2012 cando recibimos a nova do pasamento de Isaac Díaz Pardo, e todos e todas, aqueles que levamos a Galicia no corazón e na fala, sentímonos un pouco máis orfos, sós, abandoados.

Isaac Díaz Pardo foi un home do renacemento:  pintor, ilustrador, ceramista, industrial, editor, escritor… pero ante todo un defensor da terra e da lingua, un entusiasta animador da cultura do país, un verdadeiro referente para @s galeg@s.

Como editor dende edicións do Castro moito é o que lle debemos, tanto, que nin paga a pena botar as contas e, moito mellor, considerarnos debedores eternos.

Vaian pois, estas primeiras liñas do ano 2012 para Isaac Díaz Pardo, grande artista galego, persoeiro da nosa cultura; In Memoriam

Pois si, non todos os pobos son humanos, cando menos cando falamos de dereitos.
No Sahara asistimos á negación dos dereitos de todo un pobo, exilado dende hai 40 anos no máis fundo do deserto, esquecido de todos, ignorado nos foros internacionais…
Se algo podemos facer, neste día dos dereitos humanos e lembrar que todos temos os mesmos dereitos, e esixir que todos os seres humanos os poidamos disfrutar…
No Sahara tamén!

O apalpador ou pandingueiro volve co frío e o Nadal.

Tamén volve ao noso blogue, e desta volta grazas a un traballo feito na Biblioteca Cespon pola Coordinadora de ENDL do Barbanza, que nos vai permitir, non só coñecer con máis profundidade a este personaxe tan de noso, como a outros personaxes doutras culturas que nos visitan no solsticio de inverno, cando as noites son moi longas, ouvean os lobos nas serras e a maxia está presente en todas as cousas que facemos.

Disfrutade e aprendede.

O Ministerio de Educación vén de facer público o resultado do Concurso de Boas Prácticas das Bibliotecas Escolares, e neles acordaron conceder á nosa Biblioteca un segundo premio.

Non podemos menos que estar moi contentos deste recoñecemento ao traballo constante, ilusionado e moitas veces pouco recoñecido do profesorado do centro.

Tamén estamos moi contentos porque resulta, outro ano máis, premiado o conxunto das bibliotecas escolares de Galicia con 6 premios nas distintas categorías do concurso. As bibliotecas escolares somos unha verdadeira comunidade na que aprendemos uns dos outros, na que partillamos as nosas experiencias, os nosos traballos cunha xenerosidade digna de mención e que resiste diante das dificultades para atopar horas de traballo, canles de financiación.

Este mércores estivemos presentando a nosa experiencia bibliotecaria en Cáceres, nas xornadas de bibliotecas escolares de Extremadura, e na presentación que levamos para acompañar a charla, tiñamos unha foto, coa que rematabamos a nosa exposición. Nesa foto se condensaba o segredo do éxito da nosa biblioteca, que non é outro que o esprito de traballo do gran equipo no que descansa o noso proxecto.

O equipo da biblioteca

A tod@s el@s, moitas grazas e noraboa.

¡Ola chicos/as! ¿Como vai a voz dos mortos?
¿Que lle pediron Tony, Sweeny e Albert a Clive para poder ser seu amigo?
¿Que inventó Clive para demostrar que había pasado a 1ª, 2ª e 3ª noite na casa encantada?
Podedes falar do escarmento que recibiu Clive por mentir. ¿Que vos parece?
Do conto dos ladróns de corpos, ¿que tedes que dicir de Juán? ¿Tivo sorte o credes que estaba todo plantexado?

Esta semana  espero vosos comentarios. Un sáudo,  Ángeles

Fai moito tempo, na noite de Samaín, unha nena pobre foi ao cemiterio a levarlle flores a un familiar que morrera fai uns anos. Ela Pensou que valía a pena ir porque cría que o seu parente era boa persoa. Era media noite cando chegou. Achegouse á tumba e colocou con coidado o ramo. De súpeto, viu algo estraño. Algo saía da tumba.
A nena asustouse. <<Que ocorre?>> pensou. <<Ahhhhhhhhhhhhhhhhh!!!!!>> berrou asustada. Esa estraña silueta tragou á nena viva… e non se soubo máis dela.
Investigaron e investigaron, máis non deron con resposta algunha para explicar o sucedido.
Anos despois, era Samaín de novo. Catro amigos: Marta, Lucía, Xoán e Álex ían polas casas a pedir caramelos. Despois, foron ata o parque para comer os doces e falar entre eles:
-Mirade cantos doces teño!-presumiu Álex.
-Cala, que teño o dobre de caramelos ca ti!-respondeulle Marta, coa esperanza de que deixase de ser presumido.
Facía pouco que estes nenos escoitaran a historia da nena que foi tragada por un espírito. Por casualidade, Xoán  recordouno e comezou a falar diso:
-Ei, recordades a historia daquela nena que foi tragada por un espírito?-preguntou.
-Si-respondéronlle a coro- Por que o preguntas?
-Credes que será verdade? E se ocorreu no Cemiterio dos Ramos?
-Non creo contestoulle Marta- Esas historias adoitan ser lendas. Pénsao ben: é imposible que un espírito saia da súa tumba na que se supón que descansará en paz para tragar viva a unha pobre e inocente nena. Non ten sentido.
-Quen sabe…-dixo Lucía, no seu mundo, pensando quen sabe en que.
Lucía era unha nena moi boa e agradable, pero sempre estaba pensando nas súas cousas; non sabía atender. Por esa razón, todos crían que tiña algo raro; que escondía un escuro segredo… máis ninguén sabía o que podía ser. Marta, Álex e Xoán  aceptárona porque lles entusiasmaba o misterio.
-Que vos parece se o investigamos?-propuxo Álex, aventureiro. Pero non sabía o perigo que ían correr- Ninguén resolveu este misterio; e, se vamos, quizá obteñamos algunha pista.
-Dáme algo de medo- tremeu Marta.
-Tranquila -calmouna Lucía- Non vai pasar nada- Polo menos, iso era o que quería que ela pensara.
-Lucía ten razón -dixo Xoán- Encántame o misterio; e, por iso, son capaz de ir ás doce da noite ao cemiterio.
-Esta ben -convenceuse Marta- Irei convosco.
Cada un foi á súa casa. Preguntáronlles a seus pais se os deixaban ir ao cemiterio, e, tras moitas súplicas, déronlles permiso. <<A fin de contas, van todos xuntos>> pensaran as súas nais. Pero non tiñan nin a menor idea do que ía ocorrer.
Chegou media noite. Os rapaces reuníronse na porta do Cemiterio dos Ramos.
-Está ben- liderou Xoán- Este é o plan: vamos ir á tumba na que supostamente ocorreu algo espeluznante e sen explicación. Investigaremos de quen é a tumba, volvemos á casa para durmir e mañá leremos a lenda de novo en Internet. Comprendido?
-Si- contestaron á vez os nenos.
-Pero credes que atoparemos algo?-preguntou Marta.
-Quizá nos atopamos con algo inesperado…- dixo Lucía, misteriosa.
-Lucía, atópaste ben?
-Perfectamente, Marta- respondeulle nerviosa.
-Dacordo… Imos entrar.
O grupo atravesou a porta do cemiterio, en camiño cara á tumba. Marta ía tremendo. Aquel lugar dáballe calafríos, e, estrañamente, non lle gustaba ir ao lado de Lucía.
Chegaron ao seu destino: a tumba de Rocío Ramos.
-Aquí é- dixo Lucía. Parecía contenta…
-Iso parece- seguiuna Xoán- Esta é a tumba de Rocío Ramos, falecida o 31 de outubro de 1961. Xusto o día de Samaín.
-Fai exactamente 50 anos- recalcou Marta.
-Anda que se o saberei eu- dixo Lucía.
-Lucía,- dixo Marta- hoxe estás especialmente rara. Ocórreche algo?
Lucía dubidou, pero, ocorreu algo que os nenos xamais imaxinarían: a Lucía comezou a cambiarlle a cara ata quedar así:

E díxolles aos rapaces:
-Nenos estúpidos! Non son quen vós pensades! Todo este tempo estiven convosco porque vos intrigaba o misterio! Son eu! Son eu a nena que foi tragada por un espírito! Levo 50 anos nesta tumba absorbida polo meu familiar que eu daba por boa persoa, pero cando me tragou o seu espírito dinme de conta que só quería facer mal! Non puiden escapar,só me deu un ano para buscar compañía, e agora vós estaredes comigo!!!!!!!!!!
-Lucía! Ti eras a miña mellor amiga! Por que nos fas isto?- preguntou Marta entre lágrimas.
-Nooooooooooooooooooonnnnnnnnnnnnn!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Saíron espíritos de todas as tumbas que absorberon aos catro nenos, indo a parar a un mundo do que xamais poderían saír.
Os pais dos nenos comezaron a preocuparse porque non volvían os seus fillos, e decidiron ir ao cemiterio a ver se os atopaban. O alcalde do pobo xunto cos seus habitantes os acompañaron porque era demasiado estraño.
Pero saíron siluetas das tumbas do cemiterio, o ceo comezou a cambiar de cor ata que quedou vermello, coma o sangue.
Os cidadáns intentaron escapar, pero foi en vano, porque, morreron no intento.
Dende entón, ese cemiterio non era máis o Cemiterio dos Ramos, senón que pasou a chamarse: o Cemiterio das Almas Perdidas; e o pobo renaceu como o Pobo Fantasma.
Por isto, o mellor é que en Samaín vos quededes na casa todo o día,
A NON SER QUE QUEIRAS ACABAR COMA ELES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

FIN

Historias dos avós.

O meu avó contoume que cando eles eran pequenos non existía Papá Noel; era O Apalpador o que viña polas casas na noite de Nadal. Era un home grande e rechoncho que cando os nenos durmían palpáballes a barriga, se notaba que cearan ben e tiñan a barriga chea o Apalpador deixáballe unha bolsiña de castañas, pero senón cearan ben esa noite terían fame todo o ano.

Clara 5º A

Otra historia dos avós

O meu avó naceu despois dunha guerra civil. Non había case alimentos, máis na súa casa colleitaban trigo, patacas e viño que ían solucionando o tema da comida diaria.

A partir dos anos 50 a cousa empezou a mellorar, fixéronse novos sistemas de regadío, as colleitas cada vez eran máis bóas as cousas parece que se ían arranxando.

No ano 1970 os meus avós casaron e foron vivir a un piso. Logo naceu miña tía, e u ano despois miña nai.

Co tempo fixeron unha casa na que hoxe viven traballan a súa horta e recolleitann frota ecolóxica das súas  árbores.

Nós, as súas netas, Carmen e Alba visitámolos sempre que podemos e escoitamos as súas historias.

                                                                                                                                                                                                                     Alba 5º A

Os nenos e nenas saharauis teñen un bubisher, un proxecto bibliotecario para lles achegar a eles, que viven no desterro, no medio do deserto esperando a que a Comunidade Internacional desperte e faga o referendo que lles permitirá recuperar a súa terra, o mundo a través do contacto cos libros.
As Bibes (bibliotecas escolares) galegas están tentando colaborar minimamente co envío dun pequeno agasallo en forma de albumes ilustrados para os nenos e nenas saharauis, e nós, dende o cole tamén imos sumarnos á iniciativa.
Para que vexades exactamente que é o Bubisher déixovos este vídeo no que se reflicte que é para os nenos saharauis este fermoso proxecto.

A profe Luísa faloume dunha páxina na que se podían facer historias en internet: Storybird.
Nesta páxina temos para elixir unha chea de deseños realizados por artistas, cos que artellamos unha historia… logo hai que ir enchendo a historia co texto que inventemos.
Eu fixen este contiño (avergónzome bastante do resultado, pero non tanto que non o publique) para que todos os participantes nos clubes de escritura, e, por que non, o resto do colexio, nos animemos a escribir usando esta ferramenta.
Os profes ademáis podedes abrir unha conta e dende ela abrir contas asociadas ao alumnado, que permanecen no anonimato sen saír na rede. Podedes crear Assignaments, isto é, unha historia en imaxes que terá que escribir o alumnado, servíndolle a historia gráfica como estímulo para desenvolver a súa imaxinación.
A verdade que publicar esta historia (repito que me avergonzo bastante do resultado) feita a correr, sen pulir, sen unha idea previa, só se entende porque estou vendo nesta ferramenta unha verdadeira fonte de motivación para a escrita dos nosos nenos e nenas.

Aquel verán… by quinif on Storybird