Érase unha vez, nun lugar moi lonxe de aquí, un bosque no que habitaba unha gran variedade de animais.
Alí vivía unha cabuxa un pouco esquecediza e tal vez despistada. Chamábase Dora, e tiña sete fillos. Un día, despois da comida, recordou algo, sucedería moi pronto, entón díxolles aos cabritiños que tiña que recoller moitas flores e que ao mellor chegaba tarde, pero que non se preocuparan de nada e se precisaban algo que chamaran á súa veciña Beatriz, ou como a eles lles gustaba chamar: Viví.
Viví era unha gata fermosísima, que lle encantaban os nenos, e sempre coidaba dos sete cabritiños de Dora. Cando a súa nai marchou, eles saíron fóra a xogar, e viron a Viví entregarlle unha nota ao señor Castor, o que a eles lles pareceu moi estraño.
Ao día seguinte, pola maña, cando despertaron, a súa nai viu que o cabritiño asustadizo estaba asustado e non comía.
Preguntoulle:
—Que che pasa fillo, ocorreuche algo?
E cando el lle ía contestar interrompeuno o seu irmán, o cabritiño mentireiro, dicindo:
—Non lle pasa nada, só que onte xogando ao escondite déronlle un susto e aínda o recorda.
A nai nese momento xa quedou mais tranquila, e díxolle aos cabritiños:
—Veña, subide que vos vou duchar e imos vestir coa nosa mellor roupa.
O cabritiño terco dixo:
—Eu non me quero duchar, xa me duchei o ano pasado!
A súa nai miroulle e contestoulle:
—Tamén comiche o ano pasado… non queres volver a comer hoxe?
—Mamá, mamá eu tampouco me podo mollar! Teño unha ferida na pata e se a mollo encólleme o rabo.
Díxolle o cabritiño mentireiro:
—Pois eu quero que me deixes como a señora deste conto. Gritoulle a cabritiña presumida sinalando un dos seus conto.
Entón o cabritiño valente preguntoulle á a súa nai:
—Pero, mamá, para que temos que vestirnos tan formais?
Cousa que ningún dos seus irmáns tiña feito antes.
—Pois non o sei, só sei que nos temos que vestir así e nada máis.
Díxolle a nai aos cabritiños.
—Mamá se queres podo ir correndo a preguntarlle a Viví, ao mellor ela sabe algo.
Díxolle a cabritiña veloz.
Pero en canto ía abrir a porta, apareceu unha pata por debaixo dela, e oíase a alguén dicir:
—Veño buscar a miña noiva, deixádeme entrar!
A cabritiña veloz correu onde a súa nai e contoulle o que estaba sucedendo cando, de repente, a nai dixo:
—Caramba, pero se hoxe é a miña voda.
Entón abriuse a porta e os cabritiños entenderon todo. A súa nai ía casar co seu amigo lobo. De súpeto, todos os cabritiños comezaron a saltar de alegría, pero Dora deuse conta de que o cabritiño tristeiro estaba amouchado e preguntoulle:
—Que che pasa filliño?
—Nada, é que non vas a facer festa e voume aburrir.
Dixo o cabritiño tristeiro cando de un momento para outro abriuse a porta da casa e apareceron todos os seus amigos cun montón de música e comida para celebrar unha gran festa; entón o cabritiño tristeiro dixo:
—Mamá, creo que xa non me vou aburrir. Moitas felicidades.
—Grazas fillo.— Dixo a nai.
Así foi como todo rematou.
Unha cabuxa, esquecediza e despistada, namorada dun lobo e con sete fillos moi contentos.
Agora todo encaixaba:a notiña que lle viran dar ao señor Castor de parte de Viví era unha invitación para a voda da súa nai.
María de Sousa
Arquivado en actividades escolares, clubes de lectura, creación literaria
